Gespreksfragment

Hieronder volgt een deel van een eerste adviesgesprek met Pieter, een 43-jarige ondernemer. Na een aantal algemene vragen over levensloop en werk, komt nu het onderdeel relaties aan bod.

Pieter: Ik ben nu ruim zes jaar single. Ik heb wel een paar korte relaties gehad in die tijd maar nooit langer dan een paar maanden. Iets echt serieus wil maar niet lukken.

Michel: Hoe actief ben je met zoeken? Wat heb je tot nu toe zoal geprobeerd?

Pieter: Internet natuurlijk. En vorig jaar heb ik me bij een relatiebureau ingeschreven.

Michel: Wat zijn je ervaringen daarmee?

Pieter: Aan internet heb ik die korte relaties over gehouden. Maar dat schoot dus niet op. En ik wil toch ook nog graag kinderen. Vorig jaar heb ik me daarom bij een relatiebureau ingeschreven. Ik wil niet dat mensen straks denken dat mijn kinderen met hun opa op straat lopen als ze mij zien dus mijn tijd raakt gewoon op. Maar inmiddels heb ik al een aantal vrouwen ontmoet, en hun matches lijken helemaal niet op wat ik zoek. Nog even en ik ben weer een jaar ouder. En bovendien duurt het elke keer best lang voordat ze weer met een nieuw voorstel komen.

Michel: Bij welk bureau heb je je ingeschreven? En waarom specifiek bij dat bureau?

Pieter: Bij (….). En waarom bij hen, tja. Ik had op internet er een paar uitgezocht via Google. Deze stond er ook bij, was ook nog lid van de branchevereniging. Er kwam een mevrouw gratis bij me thuis, heel makkelijk. Ze zei dat 75%, zeg maar drie op de vier mensen bij hen binnen een jaar slaagt. Ik vond 75 % zo hoog dat ik dacht: waarom zou dat voor mij niet gelden?

Michel: De branchevereniging die in de relatiebemiddeling bestaat, is niet een echte branchevereniging, althans niet één die door de overheid of de Consumentenbond wordt erkend. Je moet het meer zien als een commercieel samenwerkingsverband tussen enkele bureaus. En zulke percentages moet je met een grote korrel zout nemen. Of eigenlijk met een heel kilo. Er is geen één bureau dat via onafhankelijk onderzoek kan aantonen dat zo’n slagingspercentage van hen ook maar bij benadering waar is en dan heb je het dus letterlijk over vele tientallen procenten verschil met wat ze opgeven en wat ze feitelijk scoren. Dus je moet vooral kijken naar het verhaal van het bureau, of dat naar gebakken lucht ruikt of niet, al dan niet bevestigd door hun werkwijze en hun feitelijke expertise. Wat voor indruk maakte hun consulente, die mevrouw op je?

Pieter: O, die was heel aardig. Ze was jaren lang enkele dagen in de week secretaresse geweest op een Ministerie maar ze wilde meer met mensen doen dus was ze een paar jaar geleden geswitcht naar dit. Ze was heel oké, een hele doortastende dame, we waren in iets meer dan een uur klaar.

Michel: En toen had ze je hele profiel klaar? En wist ze wie bij je paste, met de inschrijfformulieren uitgelegd en ondertekend erbij? Dat is knap in zo’n korte tijd. Maar je kunt je afvragen of kwaliteit in een profiel in een uurtje echt haalbaar is.

Het gesprek ging door en kwam op een gegeven moment op de mogelijkheid om naast het relatiebureau (kosten: bijna 1500 euro), toch ook weer zelf te gaan zoeken.

Michel: Aan alle manieren om met een mogelijke partner in contact te komen, kleven natuurlijk zowel voor- als nadelen, maar daar gaat het niet om. Waar het om gaat, is dat 'slechte' manieren om mensen te ontmoeten eigenlijk per definitie niet bestaan, omdat mensen elkaar simpelweg op al die manieren ontmoeten. Dus of het nu via internet daten is of via speeddaten of via weet ik veel wat, dat is allemaal goed. Want mensen vinden elkaar zo. Je moet als individu gewoon kijken welk manieren jou wel of niet aanspreken en waarom, in combinatie met het verwachte rendement en dan vervolgens beslissen welke manieren je kiest. Dus hoe kijk je bijvoorbeeld tegen een contactadvertentie aan?

Pieter: O, dat zou ik prima vinden. Laat ze me allemaal maar schrijven, dat kijk ik wel wat ik er mee doe. Toen ik net begon en mijn eigen mensen nog aannam heb ik dat vaak genoeg gedaan en dat ging me heel goed af, alhoewel ik één twee drie niet meteen zou weten wat ik dan moet schrijven voel ik. En contactadvertenties zie je bijna nooit meer, behalve soms van die heel grote. Maar nu je het zegt, ik heb daar toch wel over na gedacht. Als het zou werken, zou ik het geld er namelijk zo voor over hebben, dat interesseert me niet zoveel, maar iets heeft me tot dusver toch nog tegengehouden denk ik. Maar als jij denkt dat het zou werken, prima, voor mijn part huur ik inderdaad gewoon een halve pagina af.

Michel (lacht): Een halve pagina is wat veel. Ik denk überhaupt als je er over nadenkt dat grote en opvallende advertenties hun doel wel eens zwaar voorbij zouden kunnen schieten, alhoewel het natuurlijk wel fijn voor het bureau zelf is als een cliënt betaalt om dat te doen. Want niet alleen is het directe opvallende reclame voor het bureau, maar ook komt het bureau op die manier gratis in contact met nieuwe potentiële cliënten.

Pieter: Ik begrijp wat je bedoelt, maar dat zou ik in dit geval minder erg vinden. Als het maar zou werken.

Michel: Ja, maar dat is nu juist de hele vraag, nog even los gezien of je zo’n scheve deal ooit zou accepteren als het om iets zakelijks ging in plaats van als iets wat persoonlijk zo dichtbij komt. Want kijk eens goed naar wat je eigenlijk communiceert met zo’n advertentie. Wat springt bijvoorbeeld het meest in het oog, de omvang c.q. de vorm en dus de kosten daarvan of de inhoud?

Pieter: Nou, de vorm natuurlijk. Iedereen ziet meteen de kosten. Maar dat is toch ook de bedoeling? Je komt meteen ontzettend binnen bij mensen, je bent niet te negeren.

Michel: Ja, en dat zou heel goed zijn als je iemand zou zoeken om een belangrijke functie te vervullen in een groot, succesvol bedrijf, omdat je met zo’n advertentie laat zien dàt het om een groot en succesvol bedrijf gaat. Maar een functie in een bedrijf proberen te vervullen is iets heel anders dan een levenspartner zoeken. Werving voor een bedrijf gaat om capaciteiten, ervaring, geschiktheid, dat soort zaken naar aanleiding van de functie-eisen en het profiel. Helemaal precies weet ik dat ook niet, want het is niet mijn specialisme. Maar liefde gaat niet om capaciteiten en dergelijke, dat gaat om emotionele verbinding. Oftewel de vraag waarom jij voor de ene vrouw bereid zou zijn een oceaan over te steken om bij haar te zijn en omgekeerd, terwijl een andere vrouw en jij nog niet een kilometer voor elkaar zouden willen afleggen. Dààr gaat liefde om. En dan heeft het dus geen zin om 10 of 20 pluspunten of karakteristieken op te sommen. Maar daar ging het niet over, het ging over of het in de liefde verstandig lijkt om zo’n grote advertentie te zetten. Ik zou dus zeggen van niet, niet alleen omdat het misschien als vrij wanhopig kan worden opgevat, maar vooral omdat het naar mijn mening de gelijkswaardigheidsbalans te veel onder druk zet.

Pieter: De gelijkwaardigheidsbalans, wat is dat?

Michel: Nou, dat is de balans in gelijkwaardigheid, het woord zegt het al. En dat houdt in dat mensen in ieder geval bij aanvang van een relatie vooral niet het gevoel moeten hebben dat de relatie niet gelijkwaardig is of mogelijk zou kunnen zijn.

Pieter: Oké, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar wat heeft dat met de omvang van zo’n advertentie te maken?

Michel: Je moet kijken naar wat je communiceert met zo’n advertentie. En dat is toch vooral dat je het er voor over hebt zo’n grote advertentie te zetten en zoveel kosten te maken dus dat je wel heel erg graag een partner wilt hebben, óf dat het blijkbaar heel moeilijk voor je is er één te vinden waardoor het nodig is zo’n zwaar middel in te zetten. Vanuit beide mogelijkheden wordt de gelijkwaardigheidsbalans direct al in het begin verstoord, waardoor je met één of twee nul achterstaat nog voordat je begonnen bent.

Pieter: Ik moet zeggen dat ik er nog nooit zo naar gekeken heb, maar het klinkt eigenlijk wel logisch wat je zegt. Maar hoe zo sta je daardoor direct dan al met één of twee nul achter?

Michel: Stel je voor dat jij op zo’n advertentie zou reageren en het tot een ontmoeting zou leiden met de vrouw voor wie die is opgesteld. Jullie eerste ontmoeting is ergens op een neutrale plek. Jullie willen allebei een partner als je naar die ontmoeting toegaat, dat is gelijk. Maar zij heeft heel veel moeite gedaan en kosten gemaakt om jou op die plek te krijgen, jij niet. Wie zal meer balen denk je als het uiteindelijk niets wordt? Zij die zo veel heeft geïnvesteerd in tijd, geld en ook emotie - want omdat het zo zwaar wordt aangezet vergt het hele proces dat zij heeft doorlopen best wel wat van iemand - of jij, die misschien impulsief besloten heeft te reageren op een advertentie toen hij die toevallig voorbij zag komen? Oftewel voor haar hangt er veel meer vanaf dan voor jou, omdat haar investering veel groter is geweest. Of beter gezegd eigenlijk té groot is geweest. En daardoor staat ze meteen achter, is ze meteen al in het nadeel nog voordat jullie één woord met elkaar gewisseld hebben. Omdat de gelijkwaardigheidsbalans dus teveel verstoord is geraakt.

Pieter: Oké, nu begrijp ik het. Ik kan me voorstellen dat je gelijk hebt, het klinkt in ieder geval logisch wat je uitlegt. Maar daar staat dan wel tegenover dat je waarschijnlijk wel heel veel reacties krijgt via zo’n grote advertentie. Dus heb je vermoedelijk wel heel veel keus.

Michel: Nou, ook dat waag ik te betwijfelen, ten minste als je als criterium neemt reacties waar je wat aan hebt, dus waarmee het uiteindelijk zou kunnen klikken. Ik heb zelf toen ik eind jaren 90 met dit werk begon ook eerst contactadvertenties gezet uit naam van het bureau dat ik toen had, maar ik ben na verloop van tijd ook gaan experimenteren met advertenties gewoon uit naam van een particulier. Het bleek toen dat de advertenties uit naam van een particulier veel betere reacties gaven dan die vanuit een bureau.

Pieter: Hoe kan dat nou, een bureau geeft toch veel meer vertrouwen?

Michel: Nou, je communiceert gewoon iets anders met een bureau, omdat het precies is wat het is, namelijk het bureau plaatst een advertentie. En begrijp me goed, dat is natuurlijk hele goede reclame voor het bureau, vandaar dat je het nog wel regelmatig tegenkomt ook - in dat verband denk ik dat het zelfs zo lucratief kan zijn dat er bureaus zijn die soms gewoon een fake advertentie zetten met een interessant ogend profiel om op die manier nieuwe leads te krijgen. Maar dat terzijde. Waar het om gaat, is dat je mensen die op een advertentie van een bureau reageren eigenlijk in twee groepen kunt verdelen. Dat zijn namelijk ten eerste de mensen die eigenlijk iets van het bureau willen, bijvoorbeeld op een vrijblijvende manier te weten komen hoe ze in de markt liggen of wat het bureau eventueel voor ze zou kunnen doen. Die groep is natuurlijk sowieso niet interessant voor degene waarvoor de advertentie is geplaatst. En dan pas als tweede groep de mensen die echt op de advertentie reageren, maar die reageren vanuit het besef dat de opsteller de tekst niet zelf heeft gezet, maar daarvoor iemand heeft ingehuurd. Waarom? Kan die persoon het niet zelf? Is die persoon zo moeilijk te matchen? De gelijkwaardigheidsbalans staat sowieso al onder druk bij een contactadvertentie, en dit soort dingen maken het er niet beter op. Dus kun je veel beter de advertentie uit naam van de particulier zelf zetten en dan niet al te groot. De eerste groep krijg je dan natuurlijk niet, maar daar heeft zoals ik heb gezegd de persoon waarvoor de advertentie is opgesteld toch niets aan. En belangrijk voordeel vervolgens is dat de gelijkwaardigheidsbalans dus minder onder druk komt te staan, waardoor de slagingskans volgens mij groter wordt.

Pieter: Oké ik begrijp het. Je hebt me aan het denken gezet voel ik met die gelijkwaardigheidsbalans. Nooit zo bewust geweest dat die bestond, laat staan hoe belangrijk die is.

Het gesprek ging nog even door en kwam toen tot een afronding.

Terug naar homepagina